i write the same sentences over and over again. it is the same mistakes i keep repeating. and i love to punish myself through humiliation.

i wish i wasn't so weak.

beklemek, her zaman bilincin alanına girmiyor.
bazen beklemek, bütün sorguları bizden habersiz cevaplıyor.

küçük, paslanmaz çelik mataradan dökülüyor jack.
jack erkek ismi diyenlere inat kirpiklerine kadar kadın.
ne çarşafları düşünüyor, ne de eksikleri.
ölümün gücünü kolyesinde taşıdığına inanmış bir kere.
ne de olsa jack gözlerinin içine baksa bile Tanrı'yı tanımıyor.


kollarındaki benleri sayıyor, insanlardan nefret etmek istediğinde.
kendi tenine saklanıyor, ilan-ı aşk gözlerinden akmaya kalkarsa.
jack ne kendini, ne de olmak istediğini yazıyor;
ellerini, gerçeklerden daha ilginç bulduğu oluyor.
size yalan söylemişler,içinden gelen, boka sidiğe takılmadıktan sonra
insanın midesini falan bulandırmıyor.
jack, adem'in kaburgasından yaradılmış ya,
herhalde o yüzden bütün kemikleri dişleriyle sıyırmadan sırıtmıyor.

gerçek fısıltılara kaçmış.
karanlık, serin, sessiz ortamlarda saklanıyor güç.
belki de kelimeler ruhun yolunu anca dudaklar kulağa değdiğinde buluyor.
seni seviyorum demeden de, usul usul seviliyor.

ölüm döşeğindeki adam:

"Ölüm döşeğindeki adam:

....İnsanın bütün ahlakı yalnızca şu ifadede kayıtlıdır: kendin ne kadar mutlu olmak istiyorsan başkalarını da o kadar mutlu kıl ve bizim maruz kalmak istemediğimiz kötülüğü onlara yapma."

Marquis de Sade, Tanrıya Karşı Söylev, çev., Işık Ergüden (İstanbul: Versus Kitap, 2009), 31

product vs. happiness

measuring what makes life worthwhile

There are times that walk from you like some passing afternoon
...
There are things that drift away like our endless, numbered days
...
There are sailing ships that pass all our bodies in the grass
...
There are things we can't recall, blind as night that finds us all
...
There are names across the sea, only now I do believe
...


lyrics from Iron &Wine

olmadığım bir kadın yatıyor gözlerinde, her kelimesi, her mimiği intikam kokuyor. belden aşağıyı hedefliyor hep, sinirimi bir sonraki oyununa sahne yapıyor. bütün acizliğiyle karşımda duran hasta çocuğa kanıp yaralarını yalamaya kalkarsam;
o derimin altına örümcek yumurtaları bırakıyor...

deliliğine kapılıp gidiyorum yanındayken, onun gözünden görüyorum, onun sesinden konuşuyorum, onu hissediyorum damarlarımda. yüzyıllar kadar güçlü olsam, dağıtamam kara bulutlarını; onun ruhu yapışıyor omuriliğime, hızlı ve ölümcül, çürüyorum...

parmakuçlarımı ısırıp, saçlarımı yolarsam, ciddiye alınacak kadar deli olurum belki.ben bu gece kendimden nefret ediyorum, dokunduğum anlar birbirine dolanmış, kimdi gerçek, hangileri halüsinasyondu, emin olamıyorum. onu kendi nefretimden, kendi içimde yarattığıma inanıyorum.

yaradanından nefret eden her günahkar gibi, onun da her gün cehennem ateşleriyle yürüdüğünü biliyorum. onu yarattığım gibi katledeceğim günün kabusunu kendi uykularıma rüya diye dikiyorum. ben bu gece onu çok seviyorum. bu yüz kızartıcı suç için kendi kendime muhteşem hükümler giydiriyorum. boğazıma yapışmış bak mide asidi, acı acı yutkunuyorum. cezamı çekip vicdanımı kendi yaradanıma hazırlıyorum.

uyandıktan sonra, bir yarım saati oluyordu normalde, ağrısız, sakin bir yarım saat. bu sabah uyandığında ağrı seviyesi uyandıktan 4 saat sonrakine ulaşmıştı çoktan. temizdi, ama kıyafet dağınıklığını çözmeyi hiçbir zaman öğrenememişti, bugün toplamayı planladığı kıyafet yığınına baktı kafasını yastıktan kaldırmadan. sıkıntı, acı, bıkkınlık dolu bir böğürtü tırmandı boğazından dışarı, kafasını yastığın tüylerine eritmek, kafasını buzlukta üç gün bekletmek, kafasını hiç almadığı tabancayla patlatmak istedi. keyifsizliğin depresyon, tatminsizliğin kaçınılmaz, sabitliğin ayıp sayıldığı bu çağda, ölümü ve öldürmeyi düşünmek kabul edilemezdi. kalktı yatağından, uzun uzun soğuk suya tuttu kafasını. her damla suyla katlandı büyüdü ağrı, o uyurken karar vermişti, işte, inanmadığı için kaprisli tanrı, bugün iyi bir gün olmayacaktı.