yanyana yere uzanıp da kafalarımızı havuza soktuğumuz andan beri göğüs kafesim senin.
kelimelerin kelimelerime karışmış, konuşa konuşa yaşıyorum seni.
kazınmış saçlarını uzatırken mi uzaklaştın benden?
yoksa benim dikenlerim çok mu sivriydi, sen mi kanadın?
bir kış ortası, kanımda bir öfke, kaçtım gittim senden.
canım acıyordu. ellerim soğuk. evde senin gelmeni beklerken küçücük olmuştum ya ben, sen beni ezemeden yok olmak istedim.
o kapayı kapatırken, dönüşü yoktu biliyordum. sadece ağladığımı görmeni istemedim.
saçlarını, yüzünü, sesini, ne kadar özlediğimi anlatamam.
içimdeki derin boşluk sen olabilir misin?
aramıyorum, sormuyorum, sana uzanamıyorum.
hataların listesini artık yapamıyorum.
No comments:
Post a Comment